Prolog.

Był piękny wiosenny dzień. Słońce świeciło i było nadzwyczaj gorąco jak na Polske tej porze roku.
    Ja Katharine Lowe siedziłam na łące nieopodal domu, w białej, długiej do kolan sukience na ramiączkach, która kontrastowała z moimi rudymi, zaplecionymi w klosa włosami.
  Płakałam. Na wspomnienie tego telefonu łzy same kapaly mi z oczu...
  Ale od początku. Tak własnie musiałam wszystko przemyśleć. Po kolei.
 Mam zagraniczne imię i nazwisko po mamie. Pochodziła ona z Angli. Gdy mój tata kiedyś udał się tam w delegacje spotkał ją. Była to miłość od pierwszego wejżenia. Przeprowadzili się tu, do Polski.
Mieliśmy wielki, jednorodzinny dom, otoczony lasem i łąką z jeziorkiem.
Właśnie na tej polance siedziałam teraz i ubolewałam nad swoim życiem.
   Nigdy nie doogadywałam się z moimi rodzicami świetnie jak i z resztą z każdym. Miałam trudny, uparty charakter. Byłam samotniczką. Do szczęscia nie był mi potrzebny tłum znajomych. Tylko kartka i długopis. To było to co kochałam. Spisywanie wszystkich uczuć na papier.
   Tego dnia czekałam na rodziców. Wyjechali w delegacje na tydzień do Paryża. Wstałam wcześnie, gdyż w domu mieli być około 9. Chciałam wcześniej wszystko ogarnąć.
Gdy skończyłam usiadłam w salonie i czekałam ... czekałam i nic. Wybiła godzina 13 a ich wciąż nie było.
Nie odbierali telefonów, nie odpisywali na smsy.
   W końcu około godziny 15 do moich uszu doszły nuty mojej ulubionej piosenki JLS ,,she makes me wanna'', co oznaczło, że ktoś próbuje się do mnie dodzwonić.
Zerwałam się szybko i zaczełam gorączkowo szukać swojej komórki, która jak na złość sie nie chciała znaleść. W końcu dopadłam ja i odebrałam.
- Halo?- spytałam szybko i niecierpliwie.
- Dzień dobry. Nazywam się Smith - odezwał sie znużony i wczerpany głos- Jestem komendantem posterunku policji - zamarłam - Czy rozmawiam z Panią Lowe?
- Tak... - odpowiedziałam niepewnie. Po co do mnie policja wydzwania?!
- Bardzo przykro mi to mówić ale... - tu na chwile przerwał jakby niezbyt pewny mojej reakcji - samolot lecący z Prayża do Poznania rozbił się. Niekt nie przeżył... Z tego co nam wiadomo na pokładzie byli Pani rodzice...?
   Gdy to usłyszałam nie byłam w stanie uwierzyć... Rozbił się? Znaczy, że zostałam sierotą?! Co ja teraz mam zrobić? Jestem niepełnoletnia, nie mam pracy... Ja nawet miesiąca nie przeżyje!
- Halo... halo! Jest tam Pani jeszcze? - Pytał się policjant, zaniepokojony moim milczeniem.
   Ale ja nie byłam w stanie się odezwać.
Rozłaczyłam się poprzez upuszczenie telefony na kafelki w kuchni i nie zważając na nic wybiegłam z domu...


------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Hej, no to prolog mam już za sobą. Wiem, że beznadziejny ale dopiero zaczynam... Pisszcie szczerze w komentarzach... Nowe rozdziały postaram sie wrzucać co piątek może wczesniej... :D